Ingrid Caeckaert

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw. “Waarom moest onze Ingrid sterven?”

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw. "Waarom moest onze Ingrid sterven?"

Meer dan tweeduizend mensen zijn ondervraagd. Honderden tips zijn gecontroleerd en onderzocht. En toch weten de Brugse speurders na 26 jaar nog altijd niet wie de blonde Ingrid Caeckaert (26) in Heist vermoordde. Dezelfde speurders trouwens die de moord op Sofie Muylle onderzoeken. “Ze hebben de sleutel van het mysterie al jaren in handen”, weten de ouders van Ingrid. De politie moet alleen nog vinden op welk slot die past.

In de kantoren van de Brugse rechercheurs die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, staat al meer dan een kwarteeuw een foto van Ingrid Caeckaert. Zij is die andere jonge blonde vrouw die in Knokke-Heist vermoord werd, maar van wie de moordenaar hen al die tijd al door de vingers glipt. “Bij een van mijn allereerste bezoeken toonden ze mij die foto”, zegt vader Georges Caeckaert (81). “Ze beloofden me dat die foto daar zou blijven staan tot de moord opgelost was. Ik ben hen dankbaar, zelfs al kennen we nu nog altijd zijn naam niet.”

Ze was de enige dochter van ­bakkerskoppel Georges en Marie-Josephe (76) uit het Oost-Vlaamse Maldegem. Zelf opende Ingrid een immobiliënkantoortje op de dijk van Heist. “Ze is op een zaterdagmiddag, op 16 maart 1991, vermoord”, zegt haar moeder. “Op klaarlichte dag, toen ze naar haar appartement terugkeerde.”

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw.
Foto: MICHEL MOENS

Het is in dat appartement aan het Heldenplein dat de ouders hun verhaal vertellen. Marie-Josephe: “Hier, in de gang op de zevende verdieping, heeft een buurvrouw ons Ingrid gevonden.” Enkele vlekken op de marmeren vloer die nooit zullen verdwijnen, zijn stille getuigen. “Ingrid had die ochtend in haar immokantoor gewerkt. Normaal kwam ze altijd over de middag naar huis in Maldegem. Maar die zaterdag moest ze op een ­eigenaar wachten. Ze besloot om hier in haar appartement te eten. Ze is eerst nog naar een boetiek om de hoek geweest om enkele jurkjes op te halen, dan is ze bij de bakker een broodje gaan kopen.”

Om 12.45 uur is Ingrid uit de boetiek vertrokken. Ze zwaaide nog naar enkele kennissen toen ze het appartementsgebouw aan het Heldenplein binnenstapte, met haar broodje en de jurkjes in haar armen. “Wat daarna gebeurd is, weet maar één man”, zegt haar moeder.

62 messteken

De moord was ongemeen hard. De jonge vrouw kreeg maar liefst 62 messteken. “Ingrid heeft gevochten voor haar leven”, zegt haar vader. “Ze had zware verwondingen aan haar handen en armen. Ze heeft gevochten als een leeuw.” Daarna duwde de moordenaar haar de trappen af. Haar handtas interesseerde hem niet: ze is niet beroofd, en niet verkracht.

Marie-Josephe: “De buurvrouw stapte kort daarna uit de lift. Ze was met haar kindjes buitenshuis gaan eten. Ze zag Ingrid liggen op de trappen tussen de zesde en de zevende verdieping. De moordenaar moet toen nog in het gebouw geweest zijn. Ze hebben later bloed op het achtste gevonden. Die vrouw is met de lift weer naar beneden gegaan en is hysterisch de straat opgelopen. In een telefooncel heeft ze haar man gebeld.”

Van die actie moet de moordenaar gebruik hebben gemaakt om naar buiten te gaan. Op de glazen buitendeur stond een bloederige handafdruk, omdat de moordenaar die met zijn verwonde hand moest openduwen. De buurvrouw zag hem niet. De lange rij mensen die naast de voordeur aan de bankautomaat aanschoven, evenmin. Slechts één man, die op dat moment geld uit de automaat nam, merkte om 12.59 uur een bloedvlek op het voetpad op. Daardoor weten de speurders dat Ingrid Caeckaert al een kwartier nadat ze uit de boetiek was vertrokken, om het leven was gebracht.

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw.
Foto: Simon Mouton

Agence Atlanta

Na al die jaren kunnen Georges en Marie-Josephe nog altijd niet bedenken wie hun dochter dood wou. “We begrijpen gewoon niet waarom Ingrid moest sterven. Ze was voorbeeldig. Alles moest altijd correct verlopen. Daarom hadden klanten haar zo graag. Na haar studies werkte ze bij een makelaar, maar ze besloot al heel snel om zelf een kantoor over te nemen. Agence Atlanta: ze koos die naam omdat ze wist dat ze zo vooraan in het telefoonboek zou staan. Bij de start zei ze: Ik moet het in de eerste vijf jaar kunnen waarmaken. En dat was gelukt, vond ze. Net toen haar kantoor goed begon te draaien, is ze vermoord.”

“Iemand verliezen, dat is erg. Maar niet weten waarom en door wie je kind vermoord werd, dat is nog iets anders.” Dat Ingrid met 62 messteken werd gedood, wees volgens de speurders op een persoonlijke band tussen haar en de moordenaar. De eerste verdachte was haar toenmalige vriend, die een uur eerder nog op het appartement was geweest. Snel werd zijn onschuld duidelijk. “Die jongen heeft daar vreselijk van afgezien”, weten haar ouders. “De partner is altijd de eerste verdachte. Kijk maar naar de vriend van Sofie Muylle. Zelfs als je zegt dat het niet waar is, zal de buitenwereld altijd twijfels blijven hebben. De ene gelooft het, de andere niet.”

Later volgden nog een BMW-dief die Ingrid ooit hielp te identificeren, en een metser uit Schaarbeek die verschillende bedienden van immo­kantoren aan de kust had verkracht. Twee keer vals alarm. Alle vrienden en kennissen van Ingrid werden aan de tand gevoeld, evenals collega’s uit de immosector.

Rode Honda Civic

De Brugse speurders konden het bloedspoor volgen dat de dader achterliet, tot het na 172 meter ophield. Daar was die dag een rode auto opgevallen, omdat hij onhandig geparkeerd stond en het verkeer hinderde. Eén getuige zei onder hypnose dat het een Honda Civic was, in die tijd een populair model. Wellicht reed de moordenaar daarmee weg. Alle West-Vlaamse eigenaars van dat type auto werden gecontroleerd. Zonder resultaat.

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw.
Foto: Simon Mouton

Eind 1997 meende een man zich na een opsporingsbericht te herinneren dat hij die dag een bebloede man op het Heldenplein had gezien. Er werd een robotfoto gemaakt. Ook nu kwam er geen gouden tip.

De rechercheurs onderzochten wie Ingrid voor haar dood paarse anjers schonk, en wie na haar dood in een anonieme brief aan de politie beweerde dat hij de moordenaar was: “Ik heb haar gedood uit liefde.” Het bracht allemaal niets op.

Een van de laatste veelbelovende sporen dateert uit 2012. Iemand herinnerde zich dat Ingrid dat jaar een valentijnskaart had gekregen van een Antwerpenaar die zei dat hij apotheker was, én getrouwd. “Het had haar overstuur gemaakt”, weet haar moeder. De speurders vonden de man, maar ook hij bleek niet de dader: op de dag van de moord zat hij op een boot naar Canada.

Herdenkingsmis

Nog elk jaar houden de ouders een herdenkingsmis voor hun dochter, en elk jaar opnieuw zijn de Brugse rechercheurs daarbij aanwezig. Eén speurder is nog altijd actief bezig met de zaak. Al tweeduizend mensen zijn ondervraagd, en het dossier telt intussen al 28 dozen. “Het moeilijke is dat we het motief van de moord niet kennen”, zegt een van de vele speurders die ooit aan de zaak hebben gewerkt. Was het een passionele moord? Een afgewezen minnaar die wraak nam? Een anonieme aanbidder? Of was het toch een inbreker? Maar waarom dan die 62 messteken? Het enige wat de onderzoekers zeker weten, is dat de dader een man is.

De speurders die de moord op Sofie Muylle ontrafelen, zoeken al 26 jaar naar de moordenaar van een andere blonde vrouw.
Foto: Repro FM

Al is er natuurlijk meer: met zijn bloed liet de dader ook zijn DNA achter. Dat DNA werd met het erfelijk materiaal van meer dan honderd verdachten vergeleken. Ook het speeksel op de postzegel van de anonieme brief waarin iemand de moord bekende, was geen match. Wellicht was de brief het werk van een flauwe grappenmaker.

Het DNA is nooit in een databank opgedoken. Wie de moordenaar ook is, hij is nooit meer bij een ander onderzoek tegen de lamp gelopen. ­Georges: “Mocht er in dit land een databank bestaan waaraan iedereen zijn DNA moet afstaan, dan was de moord op mijn dochter al lang opgelost.” Maar dat mag niet van de Belgische wet. In tegenstelling tot bijvoorbeeld in Nederland, mogen de speurders ook niet nakijken welke haarkleur de man volgens zijn DNA heeft, welke ogen of welk huidtype. Ze weten dus enkel dat het om een man gaat.

Marie-Josephe: “De moord heeft ons leven helemaal op z’n kop gezet. Datzelfde jaar nog hebben we onze bakkerij gesloten. We beseften wel dat we niet in de put mochten blijven zitten. We hadden gezien hoe een ander koppel na een sterfgeval helemaal op zichzelf was teruggetrokken. Dat wilden we niet. We hebben ons herpakt. Ons leven gaat verder, maar met alle moeilijkheden. We reizen vaak, en we proberen ergens te komen.”

“We leven met een onnoemelijk gemis”, zegt Georges. “We verloren onze enige dochter, kregen dus ook geen kleinkinderen. Ook wij zijn slacht­offers.”

De klok tikt

Over vier jaar, in 2021, verjaart de moord op Ingrid Caeckaert. Dat het nooit te laat is, bleek dit jaar nog in Duitsland toen een 52-jarige man opbiechtte dat hij in november 1991 een willekeurige moord had gepleegd en de 38-jarige Monica F. met zeventig messteken neerstak. De Brugse speurders bekijken nu of hij misschien ook Ingrid Caeckaert doodde, al lijkt er niet meteen een verband.

“Ik hoop dat we nog een antwoord krijgen”, zegt Marie-Josephe. “Dat de dader een straf krijgt, is voor mij niet meer het belangrijkste. Al die jaren met zo’n geheim rondlopen zal ook al een straf geweest zijn. Ik wil gewoon weten wie de moordenaar van mijn kind is, en vooral: waarom hij het deed. Want dat kan ik na al die jaren nog altijd niet begrijpen.”

Wie meer informatie heeft, kan contact opnemen met de politie op het gratis nummer 0800-30.300

Ingrid Caeckaert (26)

Wie? Immobiliënmakelaar ­Ingrid Caeckaert uit Maldegem werd op zaterdag 16 maart 1991 op klaarlichte dag met 62­ messteken gedood in de hal van een appartement in Heist.

Spoor? De dader liet een bloedspoor van 172 meter achter, tot aan zijn rode auto.

Familie? Ingrid was enig kind van het bakkerskoppel Georges Caeckaert (81) en Marie-Josephe Vereecke (76).

 

Artikel overgenomen uit het Nieuwsblad

Over Walter Caekaert

Born in 1950. Interested in family history and genealogy research.
Dit bericht werd geplaatst in Familieberichten, Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s